De tentakels van het scriptiemonster

Ook bij mij zit het diep. Drie jaar na mijn afstuderen kan ik nog steeds overvallen worden door een gevoel van opluchting omdat mijn scriptie af is. Die hindernis is in ieder geval met succes genomen. Althans, zolang niemand de moeite neemt om alsnog die met inkt bevuilde stapel papier goed door te lezen. Ik dacht dan ook dat het scriptieleed mijn wereld uit was. Totdat ik ontdekte dat meerdere van mijn collega’s nog steeds niet zijn ontsnapt aan de tentakels van het scriptiemonster.

Afgelopen week biechtte een freelancer op dat hij nog moet afstuderen. Hij is al anderhalf jaar bezig met zijn scriptie. In die tijd heeft hij zijn begeleider slechts drie keer gesproken. ‘Je bent eigenlijk de eerste hier aan wie ik het vertel’, zei hij.

Het kan nog erger: een andere collega is inmiddels 37. Ze is moeder van twee kinderen, heeft met haar man in Londen gewoond, maar haar filosofiescriptie is nog steeds niet klaar.

Afmaken
Het stomme is: ze wil de scriptie nog steeds afkrijgen. Want ook al zou je het aan haar functioneren nooit merken dat ze nog niet is afgestudeerd, toch knaagt het. Alsof ze nog steeds niet voor vol kan worden aangezien omdat ze haar papiertje nog niet heeft.

Ik geef de universiteiten de schuld. Natuurlijk moeten studenten zelfstandig onderzoek kunnen doen, maar te vaak schiet de scriptie zijn doel volledig voorbij. De ene na de andere student verliest zich in overambitieuze onderzoeksplannen, vage vraagstellingen en eindeloos uitstelgedrag. Ik snap niet hoe docenten laconiek kunnen toekijken hoe studenten jaren over hun scriptie doen.

Toen ik mijn eigen scriptie schreef had ik al het vermoeden dat het een nutteloze bezigheid was. Nu weet ik het zeker.

Heb je al een abonnement op een van onze nieuwsbrieven? Je kunt ook voor jou relevante vacatures per e-mail ontvangen of je abonneren op onze rss-feeds.