
Een seniorverpleegkundige werkt sinds een reorganisatie op een afdeling met twee ongeïnspireerde, ontevreden collega's, die zij moet aansturen. Stapje voor stapje, adviseert loopbaancoach Marion van Oijen.
Hallo,
Een half jaar geleden heeft de fusie van twee ziekenhuizen ervoor gezorgd dat ik nu op een kleine afdeling werk met twee collega's, die beide veertig en twintig jaar op deze afdeling werken. Zelf werk ik er negen jaar, drie jaar als senior verpleegkundige. Dat betekent dat ik als een soort coach voor hen fungeer.
Sinds de fusie is het een dagopname-afdeling geworden. Mijn collega's ervaren het als een groot verlies dat ze niet meer de zorg kunnen verlenen die ze gewend waren. Patiënten komen voor een dagopname, verder is er veel papier- en pc-werk. Ze zijn er ongelukkig mee. De een geeft toe dat ze een verkeerde keus heeft gemaakt, maar dat ze niet naar een ander ziekenhuis wil. De ander legt zich er bij neer dat ze nog drie jaar te gaan heeft en het nu minder zwaar heeft.
Ik zit met twee collega's die kwalitatief goed werk leveren, maar veel mopperen, elke verandering vermoeiend vinden, op een verwijtende manier feed-back geven. Ze zijn somber, of chagrijnig.
Hoe kan ik hen coachen als ze niet coachable zijn? Wat als iemand niet wil leren en groeien, niet openstaat voor verandering? Ik heb bewust voor deze afdeling gekozen, ik zie uitdagingen genoeg en vind het werk leuk.
Het valt me met deze collega's alleen erg zwaar, het voelt alsof ik dagelijks met een niet te tillen zak zand op mijn schouders werk. Valt er wat te coachen?
Met vriendelijke groet,
A.K.
|
Marion van Oijen (1960, Amsterdam) werkt als coach voor GITP LEF! en de gemeente Amsterdam. Ze werkte achtereenvolgens als onderwijzeres, kunstenaar, webmaster, ICT-adviseur, projectmanager en controller, in tal van branches, zoals de financiële sector, de omroepen, de overheid en ook het uitgaansleven. Door deze brede achtergrond en ruime levenservaring is Marion als geen ander voorbereid op de vele vragen die haar als coach worden gesteld. En dan doet Marion op haar beurt waar ze goed in is: ze vraagt door. |
Beste AK,
Je bent gezegend met twee collega's die gefrustreerd uit een organisatieverandering zijn gekomen. Het klinkt als een onverwerkt afscheid van het oude. Ik denk dat je in eerste instantie gestructureerd ruimte moet geven aan het mopperen. Leg hun uit dat je best bereid bent om hun grieven en kritiek aan te horen en dat je daar tien minuten per dag structureel voor wilt inruimen.
De rest van de dag wil je het er dan ook niet meer over hebben. Verwijs bij tussentijds gemopper consequent naar het ingeplande moppermoment.
Ten tweede lijkt het me handig om met hun hele kleine doelen te bedenken, op hele korte termijn. Bijvoorbeeld dagelijks een klein verbeterpuntje en geef ook complimenten als het goed gaat. Uiteindelijk zijn het wel professionele mensen die hun vak beheersen.
Bij hun is helaas het vuur gedoofd en als je een vuur wilt aanwakkeren met hard wapperen waait het uit. Juist heel zachtjes wapperen en met beleid wat zuurstof erbij kan het vuur weer aansteken. Vraag hun: wat maakt je blij? Wat gaat er wel al goed? Wat was vandaag een klein succesje? Hoe kun je meer van wat er al goed gaat toepassen in het werk?
Laat het grote plaatje over de kansen van de afdeling en het groeipotentieel nog maar even niet aan bod komen, want dan wapper je iets te hard. Zoek zelf wel een enthousiaste sparringpartner waarmee het toekomstbeeld kunt bespreken en blijf goed voor jezelf zorgen!
Veel succes
Marion van Oijen
Coaches van GITP LEF! geven bezoekers van vkbanen.nl gratis loopbaanadvies. Je kunt zelf een vraag stellen aan een loopbaancoach, een selectie van de ingezonden vragen wordt beantwoord en op deze site gepubliceerd.
EscenicId: 744577
Op de Nederlandse snelwegen stond vanmiddag op het hoogtepunt 831 ...
Sommige mensen opperen dat een opgeruimd bureau zorgt voor effectiever en ...
40 procent van de werknemers wil liever niet werken voor een werkgever die ...
De werkloosheid onder westerse en niet-westerse allochtonen is het ...
Een Italiaanse vrouw kon het niet meer aanzien dat haar zoon zonder werk ...