Zakenvrouw met verf in het bloed

Straks beginnen velen aan hun eerste baan. Marlies van Wijhe, Zakenvrouw van 2010, begon als kantinejuffrouw.

Bij binnenkomst is het meteen raak. Gekeuvel over het mooie zomerweer roept bij Marlies van Wijhe geen lome strandassociaties op, maar werkvreugde: ‘De schilders kunnen fijn de ladder op!’

Van Wijhe (45) is directeur van Van Wijhe Verf, bij een groter publiek bekend als Wijzonol Bouwverven. Deze zomer bestuurt ze het familiebedrijf op de kop af tien jaar, als vierde generatie en eerste vrouw.

Van Wijhe neemt op de vaderlandse verfmarkt de derde plaats in en exporteert naar ruim 25 landen. Onder druk van de recessie moest ze 25 van de 250 medewerkers ontslaan. In maart werd ze uitgeroepen tot Zakenvrouw van het Jaar.

U bent niet als directeur geboren, met welk baantje begon het?

‘Ik ben op mijn 15de in dit bedrijf als kantinejuffrouw begonnen. Ik bracht de koffie rond en had een lijstje waarop precies stond wie wat in de koffie had. Natuurlijk was ik de dochter van de directeur, maar ik geloof dat ik erg meeviel.’

De verf was een toekomstideaal?

‘Nee, maar thuis ging het wel altijd over de zaak. Mijn vader volgde in de krant de sojaprijzen, en als hij voor een klant op pad moest, week alles. Een mooie deal in Thailand zette ooit een streep door onze sinterklaasavond. Toch was vaders baan niet mijn droom. Ik wilde bioloog worden en over de wereld reizen voor onderzoek. Maar op een open dag zag ik dat zo’n lab niks voor mij was.

‘Ik ben verder gaan zoeken en kwam uit op een leuke, brede studie, die bedrijfskunde heette. In Groningen. Die was toen nieuw, ik moest het mensen steeds uitleggen. Terwijl ik studeerde, zat ons bedrijf altijd in mijn achterhoofd. Mijn vader studeerde de marketingvakken mee, hij vond het reuze interessant en zag welke fouten hij in het begin had gemaakt.’

Dus na de studie meteen terug naar Zwolle?

‘Ik wilde eerst elders werkervaring opdoen voordat ik in ons eigen bedrijf aan de slag zou gaan. Ik werd productmanager bij DSM, ook een chemisch bedrijf, maar dan in bulkgoed. Geen familiebedrijf maar juist een multinational.’

Wat heeft u daar geleerd?

‘Vooral dat ik geen baas boven me verdraag. Niet omdat ik dol ben op de status, maar omdat ik graag mijn eigen gang ga. Verder ben ik absoluut een teamplayer. Ik heb ook geleerd van een groot bedrijf hoe je afdelingen en functies organiseert, en dat het belangrijk is dat mensen zich ontwikkelen. Ik heb bij DSM een soort traineeship gedaan naast het werk. Techneuten moesten zich marketingtechnisch bekwamen, commercieel opgeleiden kregen weer bètavakken. Heel goed, we hebben daar in ons eigen bedrijf op voortgeborduurd.’

Viel er ook iets tegen?

‘In je opleiding denk je dat, als je het bedrijfsleven ingaat, alles geweldig is georganiseerd. Dat valt dan best tegen. Dat vond ik de grootste verrassing. Van het vrouw-zijn had ik geen last, we waren met meer vrouwen. ’

En toen toch terug naar het specialistische familiebedrijf.

‘Dat zit in je genen. De titel van Zakenvrouw 2010 grijp ik daarom aan om overal op te komen voor de Nederlandse maakindustrie en het familiebedrijf. Het verdient steun van de overheid en krijgt het te weinig. Vreemd geld lenen wordt aangeraden voor grote bedrijven, maar ik ben blij dat ik het nooit heb gedaan. Het beeld is dat familiebedrijven behalve conservatief gefinancierd ook suf, stoffig en wars van vernieuwingen zijn. Wel, dat zijn we niet.’

Nog iets van vader geleerd?

‘Heel veel. Die stapel facturen en salarissen daar op de kast, die kijk ik door. Ik heb van mijn vader geleerd dat je altijd een vinger aan de pols moet houden bij de financiële stroom. Het houdt je op de hoogte van klanten, naamsveranderingen, declaratiegedrag. Soms haal ik er ook nog iets uit, een factuur die me een hoop geld had kunnen kosten.’

Wel alleen zo, aan de top.

‘Gelukkig heb ik twee directeuren in de leiding die meedenken. Mijn jongere zus werkt op de marketingafdeling. En heel soms overleg ik rechtstreeks met mijn vader. Hij zal nooit uit zichzelf iets adviseren. Dat heeft hij weer van zijn vader geleerd.’

Hoe ziet de toekomst eruit?

‘Zorgelijk. De bouw is praktisch stilgevallen, dus dat betekent weinig werk voor onze branche. De overheid springt niet bepaald bij met projecten. Niettemin blijf ik altijd nadenken over nieuwe afzetmogelijkheden. En over nieuwe verf. Het is een product op oliebasis en die olie raakt op, dus dat verf ooit op een andere basis wordt gemaakt, is geen gewaagde voorspelling.’

Dit is de tweede aflevering van een serie over ‘Mijn Eerste Baan’.

Toelichting lezersreacties

Lezersreacties worden geplaatst op de website van VKbanen. Door het insturen van een reactie verleen je impliciet toestemming aan VKbanen je reactie onder vermelding van je naam en functietitel te publiceren op de website. Je reactie zal, indien nodig, worden geredigeerd en ingekort.

De redactie behoudt zich het recht voor om reacties te verwijderen als zij:

• Afwijken van het onderwerp, de stelling of de vraag.
• Beledigend of discriminerend zijn
• Commerciële doeleinden dienen

We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen. Die worden bij de bijdrage geplaatst op de website. Je e-mailadres vermelden we niet. Deze zal door de redactie alleen worden gebruikt om je een vraag te kunnen stellen, bijvoorbeeld bij een oproep om informatie, foto’s, of bij onduidelijkheden in de tekst.

De redactie van VKbanen