Persbureau van 20-jarige is sneller dan de rest

Het vmbo maakte hij niet af, maar tegenwoordig onderhandelt Michael van Poppel (20) met 's werelds grootste mediabedrijven over samenwerking. De inzet: een razendsnel persbureautje dat hij vanuit zijn jongenskamer in Tilburg bestiert.

Een van de meest onwaarschijnlijke dingen die Twitter mogelijk heeft gemaakt, is het succes van Michael van Poppel.

In 2006 verlaat Michael van Poppel de vierde klas van het vmbo. Als hij zich kan concentreren, gaat het goed op school, maar het probleem is dat hij zich in die tijd vaak niet goed kan concentreren. Waar hij zich wel op kan concentreren, is zijn werk bij de AH to Go op station Tilburg. Hij heeft het daar naar zijn zin als hij in mei 2007 begint met een Twitter-account, ‘puur voor de lol, om te kijken wat het is’, waarin hij het laatste wereldnieuws samenvat in de 140 tekens die een Twitter-bericht lang mag zijn.

Aanvankelijk krijgt hij maar weinig volgers, hooguit enkele tientallen. Maar dat ontmoedigt hem niet, integendeel: hij ziet dat als een stimulans – hij heeft tientallen volgers! In mei 2008 zijn het er een paar honderd, wat nog steeds bescheiden is, maar het is genoeg voor Michael van Poppel om zijn baan op te zeggen bij de AH to Go. Zonder dat hij precies weet hoe hij met zijn Twitter-account geld moet verdienen, besluit hij er fulltime aan te gaan werken.

Wat er dan gebeurt, is een 21ste-eeuws jongensboek: hij vindt gelijkgestemden, werkt met hen samen aan ideeën, en vergroot zijn ambities. Hij meldt zich aan op zo veel perslijsten als hij kan vinden, krijgt zo steeds meer beschikking over dezelfde informatie als de gerenommeerde persbureaus. Het is vanaf dat moment alleen nog maar de vraag wie sneller reageert.

Het antwoord is opvallend vaak: Michael en de vrienden die hij op internet heeft leren kennen. De aardbeving in L’Aquila (april 2009), de landing van een Boeing in de Hudson bij New York (januari 2009), de aanslagen in het Indiase Mumbai (november 2008), of recent het auto-ongeluk van Tiger Woods – AP, Reuters, en AFP (duizenden betaalde, volwassen krachten) zijn trager met het melden van nieuwe feiten dan BreakingNews (Michael van Poppel en acht vrijwilligers).

Veelgelezen websites als TechCrunch en ReadWriteWeb berichten hier weer over, en dat wekt de interesse van meer Twitteraars. In 2009 schiet het aantal volgers omhoog – van 30.000 naar 1,3 miljoen – en melden de eerste durfinvesteerders uit binnen- en buitenland zich bij Van Poppel. Een van hen is een bekende Amerikaanse durfkapitalist, van wie Michael dan nog nooit heeft gehoord.

Michael weet niet dat die investeerder miljarden achter zich heeft, hij weet niet dat hij diverse kleine bedrijfjes op weg heeft geholpen, hij weet niet eens wat dat is, een venture capitalist. Wat hij wel weet: ‘Hij mailde mij, maar het klonk niet al te professioneel. Ik sprak hem ook op de chat, maar ik vond het niet zo interessant. Ik heb het maar genegeerd.’

In de zomer van 2009 blijkt dat een onverstandige zet te zijn geweest: BreakingNews is met bijna anderhalf miljoen volgers een wereldwijde hit, maar geld verdient hij er niet mee. Zijn spaargeld is op, en het geld dat hij van zijn vader – die verre van vermogend is – heeft geleend, is ook zo goed als opgebrand. Hij stuurt de Amerikaanse investeerder een mailtje. ‘Maar hij zei toen dat hij het te druk had.’

De zomermaanden zag het er niet goed uit. ‘Behalve allerlei vaste kosten had ik toen een vriendin, dat kostte ook geld. We wilden wel eens uit eten, of een weekendje weg. En ik ben dan iemand die zegt: ik betaal dat.’

Net toen het niet meer ging, en zijn hoffelijkheid hem leek op te breken, meldde het Amerikaanse mediabedrijf MSNBC zich. Of Michael en zijn belangrijkste mede-Twitteraar, de Mexicaanse journalist Rodrigo Aguiar, in New York willen komen praten over de verkoop van het Twitter-account?

Voorwaarde
Het lijkt er sterk op dat het niet heeft uitgemaakt of Michael van Poppel wel of niet zijn vmbo had afgemaakt. Misschien is zijn sjezen wel een voorwaarde geweest.

Of hij zijn eigen verhaal zelf ook onwaarschijnlijk vindt? Met zijn benen opgetrokken, draaiend op zijn zwart-leren bureaustoel, ondertussen even een blik werpend op het beeldscherm van zijn computer, overdenkt hij de vraag, en haalt dan zijn schouders op. ‘Ja. Misschien wel’, zegt hij, schijnbaar meer omdat het van hem wordt verwacht, dan dat hij het echt vindt.

Michael van Poppel woont met zijn vader in een rijtjeshuis in een onopvallende straat van een doorsnee buurt in Tilburg. Hij heeft zoals op alle foto’s die van hem op internet te vinden zijn een blauw overhemd aan met witte boord. Aan zijn kledingkast hangen drie andere blauwe overhemden met witte boord – normaal heeft hij een t-shirt aan, maar als hij bezoek heeft voor zijn werk, doet hij zo’n blauw overhemd met witte boord aan.

De kamer die dienst doet als hoofdkantoor van BNO News, zoals Michael van Poppel zijn bedrijf is gaan noemen, is een jongenskamer: rommelig, met verdwaalde computerspellen, een dvd van The Texas Chainsaw Massacre, een boekenkast met gebonden verzamelingen Donald Duck, Guust en Kuifje, en een onopgemaakt bed. Het ruikt muf zoals een jongenskamer hoort te ruiken, de verlichting is schaars, en op de plank aan de muur boven zijn bed staat een grote pot gele gel, waar hij die ochtend een lik van in zijn stekeltjeshaar heeft gedaan.

Op deze kamer zat hij op 11 september 2001 de film Twister van Jan de Bont te kijken, met een vriend, toen zijn vader hem naar beneden riep. Hij had op internet gelezen dat er een vliegtuig in het World Trade Center was gevlogen, en vanaf dat moment keken ze CNN. Live zag Michael – hij was elf – het tweede vliegtuig in de andere toren vliegen. Een fascinatie met ‘breaking news’ was geboren.

Breaking news, zoals hij het consequent noemt, werd een verslaving. Via internet – waar hij al vroeg op zat, omdat zijn vader dat interessant vond – volgde hij de berichtgeving, en de berichtgeving over de berichtgeving, en soms zelfs de berichtgeving over de berichtgeving over de berichtgeving. Het was vechten om voorrang op de computer, maar in het mannenhuishouden – Michaels vader en moeder gingen uit elkaar toen hij jong was – werd zelden gezegd dat die computer nu toch echt eens een keer uit moest.

Twitter gaf hem een podium, maar de behendigheid met internet en de software om het te verkennen is wat Michael van Poppel een concurrent heeft gemaakt van de grote persbureaus. ‘Kijk anders even’, zegt hij, en hij opent zijn inbox om dit uit te leggen.

Voor e-mail gebruikt BNO News de dienst van Google, Gmail. Gmail maakt het mogelijk om labels te geven aan de talloze perslijsten waar hij op staat. De meeste mail komt van bronnen die andere persbureaus en media ook gebruiken, zoals bijvoorbeeld het Pacific Tsunami Warning Center in Hawaï. ‘Als die met een mail komen, dan is het vrij zeker dat het belangrijk is. Aan dat rode label zie je snel dat de mail daar vandaan komt.’

Als er een interessante mail binnenkomt, weet Michael snel andere bronnen te vinden die een melding van een tsunami – of een ongeluk van een bekende Amerikaanse golfer – kunnen bevestigen. Sinds hij op Twitter actief is met zijn nieuwsdienst, heeft hij een netwerk aan contacten en bronnen opgebouwd. Die zijn te zien in de indrukwekkend lange contactenlijst van Skype, waarmee je via internet kunt bellen – op zijn speeddial staat nu bijvoorbeeld ook het ministerie van Buitenlandse Zaken van de Comoren.

Toen eind juni van dit jaar een vlucht van Yemeni Airlines neerstortte bij de Comoren, meldde Reuters dit als eerste, om twee uur ‘s nachts. Van Poppel pikte het op, en bleef om de 30 minuten het ministerie van Buitenlandse Zaken van de Comoren bellen, en kreeg toen iets voor vijven te horen waar het wrak was gevonden, hoeveel slachtoffers er waren. ‘Wat misschien ook scheelde, is dat ik vliegtuigen interessant vind. Wij hadden een nieuwsbericht om vijf uur, om kwart over zes kwam pas weer het eerste bericht van Reuters. Hoe dat kan? Ze hebben blijkbaar niet gebeld.’

Nee, hij heeft geen correspondenten in Afghanistan. Maar geen enkel persbureau haalt het echte breaking news uit Afghanistan van een correspondent, of het moet per toeval zijn. De enige betrouwbare cijfers komen van de NAVO, per e-mail, en het is daar dat hij zijn winst haalt. ‘De NAVO verstuurde een keer per ongeluk een mail waar alle adressen van de ontvangers op te zien waren. Daar was op te zien dat AP er maar met twee e-mailadressen opstaat. Als die twee mensen dan net even weg zijn, of ziek, dan missen ze het nieuws.’ Omdat hij samenwerkt met Rodrigo in Mexico en een paar andere jongens in andere tijdzones, kunnen ze 24 uur per dag al het breaking news in de gaten houden.

Zonder meer: Michael van Poppel heeft ook een aantal bronnen die heel goed zijn, maar die verder niemand heeft. Zo is er een instituut in Europa dat live meldingen verstuurt over aardbevingen, waarvan alleen hij gebruik lijkt te maken, gek genoeg, en vandaar dat hij zijn duim houdt op de plek van het scherm waar het e-mailadres te zien is.

Het lijkt er sterk op dat BNO News dezelfde bronnen hanteert als de traditionele persbureaus, en dat het verschil is dat hij efficiënter gebruik maakt van die bronnen. ‘Ja’, zegt Michael. ‘Grotendeels wel. En ik denk dat zij logger zijn, dat meer mensen zich daar met een bericht bemoeien.’

Al Qaida
Het was op 7 september 2007 dat Michael van Poppel een interessante ontdekking deed: zelfs al je echt breaking news hebt, reageren grote persbureaus en nieuwsmedia lang niet zo snel als je zou denken.

Die dag kwam Michael – toen 17 jaar oud – in het bezit van een nieuwe videoboodschap van de leider van Al Qaida. Op 7 september was hij via MSN aan het chatten met een Amerikaan die bij ‘een overheidsdienst’ werkte. Van Poppel had hem leren kennen op een forum over nieuwsmedia. De man vertelde dat een nieuwe video van Bin Laden op de beschermde website van een anti-terrorisme instituut was gezet. Of Michael belangstelling had voor de inlogcodes?

Een paar minuten later bezat Van Poppel de 26 minuten durende opname van Bin Laden. Maar hoe breng je dat naar buiten? Een telefoonnummer van een nieuwsdienst is nog niet zo eenvoudig te achterhalen – zoek er maar eens naar op de websites. Als nieuwsjunkie kende hij wel iReport van CNN, waar gewone burgers zoals hij nieuwstips kunnen doorgeven, en dat deed hij dus.

Hij wachtte een kwartier, maar hij hoorde niets van CNN. Hetzelfde gebeurde bij NBC, bij Fox News, bij SkyNews, bij Nu.nl, bij RTL Nieuws, bij de NOS. Alleen het Nederlandse persbureau Novum reageerde, maar Michael wilde eerst nog Reuters bellen, waarvan hij een telefoonnummer had gevonden. Hij werd teruggebeld door een medewerker in Amsterdam. Dat werd een apart gesprek, dat telkens weer uitmondde in die ene vraag: ‘Hebt u banden met Al Qaida?’

‘Die man bleef dat vragen. Ik zei: nee, ik heb die video op internet gevonden. Maar dat was blijkbaar moeilijk om te geloven. Dus vroeg hij het nog een paar keer.’

Dat was nu precies waar Michael van Poppels vader al bang voor was geweest. Dat mensen zouden denken dat zijn zoon of hij iets van doen hadden met terroristische extremisten. Vader wilde liever niet dat Michael de video zou verkopen aan Reuters, maar Michael deed het toch, want hij was er eerlijk aangekomen, en het geld dat Reuters hem aanbood, kon hij goed gebruiken. 1.000 euro, hadden ze voorgesteld. Achteraf had hij veel meer kunnen krijgen, maar ja – ‘ik was toen 17, dat was veel geld voor mij’.

Enkele minuten nadat Michael een prijs was overeengekomen met Reuters, had hij Rodrigo, zijn Mexicaanse vriend ingelicht, en was hij met zijn vader voor de televisie gaan zitten. En ja hoor, eventjes later kwam op de tickertape van SkyNews de melding: ‘BIN LADEN SAYS U.S. VULNERABLE DESPITE POWER - VIDEO SEEN BY REUTERS’ voorbij. En later die avond was de video die Michael van Poppel maar een paar uur eerder had gedownload op de computer aan de andere kant van de huiskamer, op alle nieuwszenders te zien.

Die dag concludeerde hij drie dingen: 1. Dit is leuk! 2. Nieuwsorganisaties zijn niet erg goed ingesteld op nieuws. 3. Shit, ze hadden me moeten vermelden als bron. ‘Ik had namelijk met Reuters afgesproken dat ze niet zouden vermelden waar ze het vandaan hadden. Waarom? Omdat mijn vader bang was dat we problemen zouden krijgen. Maar het had me natuurlijk veel publiciteit opgeleverd.’

Bedrijf X
Afgelopen september, twee jaar na de scoop, waren Rodrigo Aguiar en Michael in New York. Het Twitter-account van BNO News was groot geworden, en steeds vaker hadden ze breaking news als eerste. Dat was MSNBC, en een ander groot mediabedrijf – bedrijf X – ook opgevallen. Bedrijf X nodigde de twee uit in New York, betaalde vliegtickets en hotel om te praten over het persbureau dat Rodrigo en Michael wilden gaan oprichten. Ook een afspraak met MSNBC stond op het programma.

Het plan was om vanaf januari een persbureau te beginnen, dat volledige nieuwsberichten schrijft, en waarop Amerikaanse nieuwsmedia zich konden abonneren. De anderhalf miljoen volgers die BreakingNews had op Twitter waren tenslotte mooi, maar er viel geen geld mee te verdienen. ‘In de VS heeft de Associated Press een monopolie, veel media klagen daarover’, zegt Michael. ‘In dat gat willen wij duiken.’

Rodrigo en Michael hadden elkaar tot die woensdagavond nog nooit in levenden lijve ontmoet. Ze praatten dus eerst maar eens bij, op Times Square, en op dat hele hoge gebouw dat tot 1 uur ’s nachts open blijft, het Empire State Building. Een uur later waren ze in hun hotel, en openden ze de laptop op het bureautje.

‘We moesten nog even gaan rekenen’ zegt Michael. ‘Over onze plannen. De kosten voor het bedrijf dat we gaan beginnen. Dat hadden we nog niet echt gedaan. Maar als ze er naar zouden vragen, moesten we toch een beetje een verhaal hebben. Zodat we geloofwaardig overkwamen.’

Gelukkig werd er naar de financiën helemaal niet gevraagd. Bedrijf X wilde graag abonnee worden van BNO News en was ook nog eens geïnteresseerd in het kopen van het Twitter-account. Bedrijf X wilde het stilzwijgend doen, terwijl Michael en Rodrigo juist publiciteit wilden voor hun nieuwe persbureau. De eerste onderhandeling, op woensdagochtend met MSNBC, had Michael zelf gedaan, omdat Rodrigo’s vlucht was vertraagd. En MSNBC had geen moeite met het publiek maken van de deal.

Het werd spannend. Hoewel MSNBC enthousiast was, stond er nog niets op papier. Het lot wilde dat bedrijf X vrij snel met een concreet aanbod kwam, en dat MSNBC op zich liet wachten. Ondertussen bleef bedrijf X aandringen op een antwoord. Dus wat doe je dan, als 19-jarige gesjeesde vmbo’er die onderhandelt met New Yorkse mediagiganten?

‘Niet antwoorden op mailtjes’, zegt Michael, ‘of laat antwoorden op mailtjes. Ik moest tijd winnen, zodat we ook een formeel aanbod hadden van MSNBC. En als die man tegen me begon te chatten, dan antwoordde ik gewoon niet. Mijn aanwezigheidstatus op MSN staat toch altijd op ‘Afwezig’, dus dat was wel handig.’

Uiteindelijk kwam MSNBC over de brug, en belde Michael – negentien lentes oud – bedrijf X op. Als ze wilden, konden ze een beter bod doen, maar dat wilden ze niet. Waarop BNO News op 23 november een persbericht uitgaf, waarin werd aangekondigd dat MSNBC Michaels Twitter-account zou overnemen, en dat BNO News zou verdergaan als persbureau, en waarin Michael van Poppel veel ouder klinkt dan in het echt: ‘The BNO News Wire Service will try to redefine the news wire service as seen today in the news industry and adapt to the needs of the 21st century,’ said Michael van Poppel, founder and president of BNO News. ?

Veiligheidsdienst
Enkele dagen na de scoop met de video van Osama bin Laden schreef The Washington Post dat de geheime dienst zou gaan uitzoeken hoe die video naar buiten was gekomen. Een particuliere instelling in dienst van de Amerikaanse overheid, SITE Intelligence, had de video van Bin Laden onderschept. Het gaf enkele hoge overheidsfunctionarissen de internetlink en inlogcodes om de video te bekijken.

Kort daarop werd de video vanaf tientallen overheidscomputers gedownload, wat erop wijst dat de codes zijn verspreid – onder meer naar de contactpersoon van Michael van Poppel. De veiligheidsdiensten zouden daarop een onderzoek instellen, en dan zou je verwachten dat ze ook bij Michael van Poppel zouden aankloppen, aangezien enkele dagen na publicatie van de video uitlekte dat Reuters de video van Michael had gekregen. ‘Daar heb ik dus nooit wat van gehoord’, zegt Michael.

EscenicId: 755724

Geef je reactie

Je kan een reactie ingeven op een artikel via jouw LinkedIn account.
We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen.

Via onderstaande link kan je inloggen met je LinkedIn account. Aanmelden met je LinkedIn Account

Toelichting lezersreacties

Lezersreacties worden geplaatst op de website van VKbanen. Door het insturen van een reactie verleen je impliciet toestemming aan VKbanen je reactie onder vermelding van je naam en functietitel te publiceren op de website. Je reactie zal, indien nodig, worden geredigeerd en ingekort.

De redactie behoudt zich het recht voor om reacties te verwijderen als zij:

• Afwijken van het onderwerp, de stelling of de vraag.
• Beledigend of discriminerend zijn
• Commerciële doeleinden dienen

We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen. Die worden bij de bijdrage geplaatst op de website. Je e-mailadres vermelden we niet. Deze zal door de redactie alleen worden gebruikt om je een vraag te kunnen stellen, bijvoorbeeld bij een oproep om informatie, foto’s, of bij onduidelijkheden in de tekst.

De redactie van VKbanen