banen met inhoud
Offers brengen voor de top
03/03/2010
Ik schat dat ik 45 uur per week werk. Niet heel veel, ook niet heel weinig, vind ik. In ieder geval genoeg om na een lange werkdag ¿s avonds als een bejaarde kwijlend op de bank in slaap te vallen. Maar als ik ervaren collega’s moet geloven, is het veel te weinig om het ooit te gaan maken.
Hoeveel moet je eigenlijk werken om bij de besten in je vak te horen? Volgens het boek Uitblinkers van Malcolm Gladwell heb je minstens 10 duizend vlieguren nodig om echt goed te worden. Dat zijn 2500 werkweken, als je uitgaat van een 40-urige werkweek. Meer dan 5 jaar werken.
Laatst vroeg ik een ervaren collega wat hij nodig had gehad om zijn carrière op gang te brengen. Hij is ontzettend goed in zijn vak en draait al jaren mee. ‘Hoeveel energie heb je?’, vroeg hij. ‘Belangrijker nog: hoe succesvol wil je precies zijn? Het is maar net wat je wilt.’
|
Wie is Roger Cohen? Journalist Roger Cohen (27) is een starter op de arbeidsmarkt. Hij en zijn vrienden tasten de arbeidsmarkt af. Minder vrije tijd, overdrijven in sollicitatiebrieven en verbazing over wanorde in bedrijven: Roger schrijft hier om de week over zijn (eerste) indrukken. |
Zijn boodschap? Negeer de zondagskinderen. Je komt er alleen met heel hard werken en zelfs dan moet je geluk hebben. Om kans te maken op de top, moet je offers brengen. Als anderen op zondagavond op de bank zitten moet jij werken. Want zelfs voor gewone banen bestaat flinke concurrentie.
Hard werken voor alleen je baas is niet genoeg. Wed altijd op meerdere paarden. Vertrouw nooit blind op je werkgever: jouw carrière bestaat waarschijnlijk langer dan de organisatie waarvoor je werkt. Blijf dus actief naast je vaste baan. Ga regelmatig zitten en maak een lijstje van dingen die je bovenop je werk nog kunt doen.
Het was een goed gesprek. Totdat ik een vraag stelde over balans. Hoe je het evenwicht bewaart tussen werk en vrije tijd. ‘Balans? Balans? Op jouw leeftijd mag je helemaal niet vragen naar balans!’
De foto bij deze tekst is van Flickr / dotbenjamin.
EscenicId: 758775
Geef je reactie
Je kan een reactie ingeven op een artikel via jouw LinkedIn account.We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen.
Via onderstaande link kan je inloggen met je LinkedIn account. Aanmelden met je LinkedIn Account
lezersreacties (11)
Wat een onzin! Alsof je als je jong bent geen privéleven hebt of mag hebben. Ga er maar van uit dat leven voor je werk, hoe leuk en dankbaar of uitdagend ook, nooit goed voor je kan zijn. Iedereen, jong en oud, heeft de verschillende "levens" nodig. Verwijt me gebrek aan ambitie of motivatie, maar ik zal nooit alles opzij zetten voor een baas of een baan, daarvoor is het leven te kort.
Werkuren tellen is iets voor mensen die voor een baas werken, want op die manier garanderen ze dat ze leveren waarvoor ze betaald worden. Wanneer je je eigen baas bent, is dat dus niet zo relevant. Maar... Werk jezelf niet over de kop. Het opstarten brengt natuurlijk extra werk met zich mee, maar zorg er wel voor dat het haalbare kaart blijft. Tel niet de uren die je werkt, maar de uren die je niet werkt of op een andere manier druk bent. Op die manier kun je jezelf beschermen. Zorg voor genoeg en regelmatige slaap, en zorg dat je een paar keer per week een uurtje voor jezelf hebt.
En houd er ook rekening mee dat je leefsituatie kan veranderen. Partner en kinderen en natuurlijk vrienden verdienen ook aandacht, als je dat negeert, heb je uiteindelijk misschien wel het perfecte bedrijf, maar daarbuiten geen leven meer, of alleen maar problemen.
Ik ben het dus helemaal eens met de opmerking: "Hoeveel energie heb je?", want het is die energie die je goed moet verdelen.
Als je een bedrijf start, moet je niet beginnen met uren tellen. Je begint ermee omdat je er plezier in hebt, anders heeft het helemaal geen zin. Uren tellen is een uitvinding van de vorige eeuw, daarvoor heeft zich nog nooit in de geschiedenis iemand daarover druk gemaakt. Ik ben het met Gerrit eens: voor je veertigste moet je jezelf in positie brengen, en wel zo dat je daarna dat je op je favoriete gebied competent bent. Dan kun je tegen de tijd dat je niet zoveel kracht hebt nog steeds plezier hebben, met minder uren en meer ervaring.
Op een dag heb ik mijzelf definitief ongeschikt verklaard om voor een baas te werken. Meteen ben ik ook gestopt met werk-uren te tellen. Sindsdien leef ik. Werk en leven is volledig verweven. Zolang het werkt, werkt het. Je kunt niet te veel leven. Er zijn tijden dat de kinderen veel aandacht vragen, er zijn tijden dat mijn lijf niet mee wil doen, er zijn tijden dat een klus mij opslokt, er zijn tijden dat mijn lief voor een deadline zit. Meebewegen met de stroom, met als doel voor ogen; doen waar ik goed in ben en anderen daarin laten delen. Het gaat mij voor de wind. Maar ik heb dat moeten leren, met vallen en opstaan. Nu het na mijn 40e eindelijk lukt ben ik volmaakt gelukkig.
Wat is succesvol?
Ik heb juist het idee dat veel van mijn generatiegenoten er makkelijk willen komen. Juiste balans met privé, veel leuke dingen doen, sociale contacten, maar ook die baan, dat geld, goed worden in dat vak.
Ik denk niet dat het zo werkt. Je moet hart en ziel in die baan en in dat vak steken!
Als ik mensen hoor zeggen: "Ja, ik werk 32 uur, dat vind ik echt genoeg hoor, het liefst zou ik 28 werken maar dat komt financieel niet uit" dan denk ik: jij wordt er nooit echt goed in.
De concurrentie wordt steeds hoger en daardoor moet je steeds meer offers brengen. 45 uur is genoeg, als je daarnaast nog prive hebt dan moet je bijna geniaal zijn. Want hoeveel tijd heb je nog over als je de reistijd per dag eraftrekt? 50 minuten heen 50 minuten terug. In principe is kantoorwerk bij voorbaat slecht, je zit de hele dag, daarnaast zou je ook nog minimaal 3 maal per week moeten sporten om een beetje in conditie te blijven. Daarom heb ik voor de gezondheidszorg gekozen, 28 uur werken en 1 dag naar school, het salaris is niet riant. Maar het werk is leuk en de opleiding is interessant. In dit vak wil ik de beste worden. Maar ik zorg er nog voor dat ik kan sporten en zo nu en dan mijn hobbys na kan gaan. Met een gezin had ik dit niet zien zitten. Alleen is het prima.
Zo is het maar net. Zoals mijn ouders vroeger zeiden: de uren voor 12 uur tellen dubbel (m.. je meot vroeg naa bed), zo denk ik nu: de ervaring die je voor je 35-40 ste op doet telt dubbel. Dat zijn de jaren dat je aan de basis werkt en met die ervaring moet je het later, als je allerlei andere rollen gaat vervullen, doen. Ik heb heel veel plezier in mijn werk omdat ik het gevoel dat ik mijn vak echt beheers. En dat maakt weer dat ik er veel energie uit mijn werk haal en me continue verder kan ontwikkelen.
Als je -zoals die ervaren collega van je- denkt in termen van "offers brengen", dan heb je er niks, maar dan ook he-le-maal NIKS van begrepen. Ik zeg 't maar even.
Wat je nodig hebt om een carriere op gang te brengen is...: plezier in je werk!
En dat is niet iets dat je je voorneemt of voor een beloning doet, het moet gewoon in je zitten na te blijven denken en te puzzelen over oplossingen en mogelijkheden. het is geen 'offer'; dit met plezier doorwerken is voor gepassioneerde mensen eerder de weg van de minste weerstand, het is iets dat je graag doet, ongeacht of er een beloning tegenover staat (uit de hand gelopen hobby).
'Succesvol zijn' is een (mogelijk) bijproduct van je gepassioneerdheid voor je vak.
Dat de ervaring die je opdoet in de eerste 10-15 jaar van je loopbaan van groot belang is kan ik onderschrijven. Ik ben echter niet overtuigd van het nut van veel uren maken. Veel uren werken is lang niet bij iedereen een maatstaf voor kwaliteit en effectiviteit. Zeker niet bij mensen die zich er op voor staan. Zeker in managementrollen is het eerder een teken dat je de zaken niet goed voor elkaar hebt dan een prestatie op zich.... Uiteraard zijn er ook mensen die veel uren maken en echt goede prestaties leveren. Die hoor je er alleen nooit over.
Wat een verschrikkelijke onzin. Het grootste risico dat je op deze leeftijd kunt lopen, is dat je te hard werkt. Er is niets tegen stevig doorwerken. Balans hoort er in alle gevallen bij: Er hoort een redelijk evenwicht te zijn tussen alle levensgebieden: werk, relatie, gezin en jij zelf. Laat deze vier delen van jouw persoonlijkheid maar eens een gesprek met elkaar voeren.
