
Op grond van de cito-toets moeten kinderen al op hun 12de hun schoolkeuze bepalen. Dat is best vroeg in een maatschappij waarin dynamiek het sleutelwoord is en de meeste mensen makkelijk 70 of 80 jaar worden.
Minister Plasterk heeft de (te) vroege selectie van kinderen in het Nederlandse schoolsysteem weer ter discussie gesteld. Op grond van de cito-toets moeten kinderen al op hun 12de hun schoolkeuze bepalen. Dat is best vroeg in een maatschappij waarin dynamiek het sleutelwoord is en de meeste mensen makkelijk 70 of 80 jaar worden. Bovendien worden veel jongeren pas na hun hbo-opleiding wakker en denken: ‘Wil ik dit wel?’
Internationaal zijn we een buitenbeentje, maar het blijkt lastig om er verandering in te brengen. De discussie over de middenschool, het schooltype waarin kinderen veel later zouden kiezen, heeft de vaderlandse politiek eind vorige eeuw tot op het bot verdeeld. Daarnaast liepen de experimenten van die paar goedwillende scholen (die de brugklas verlengden van een naar twee jaar) in de praktijk altijd uit op oud-Hollandse verfijningen: een mavo/havo-brugklas, een havobrugklas, een havo-plusbrugklas en een zuivere vwo-brugklas – of iets in die geest. Het afscheiden, zoals ook onze kerkgeschiedenis aantoont, zit ons kennelijk in de genen.
En zo hebben we dus een onderwijskundige selectiefabriek die veel sappig groen in de knop afbreekt. Dat is frustrerend voor het individuele kind, de jongere, en nadelig voor de kennismaatschappij als geheel. De vraag is waar de briljante geest blijft die het uitgelubberde stelsel weer een kontje geeft. Goedbedoelende ‘blauwdrukken’ zijn uit de mode; het zal dus nog niet meevallen de impasse te doorbreken: het onderwijs wil elan, maar er is geen plan.
Onderwijsminister Plasterk pleit wat dat betreft voor nieuwe, educatieve strengheid. We moeten niet meer vragen of het leuk was op school, maar wat ze die dag hebben geleerd. Goed idee, zij het dat die tekst inderdaad op gespannen voet staat met jongeren die met de ‘leuk’-lepel in de mond zijn geboren.
Honger naar kennis? Dat is meer iets voor een vorige generatie. Chillen in het buitenland, op basis van periodiek peren plukken in Australi¿¿, dat is wat menig 18-plusser trekt. De recessie herinnert de ouderen misschien aan barre tijden, maar de meeste jongeren kennen die angst niet en missen de doelgerichtheid van de armoede. Onzekerheid doet hen niet standvastig kiezen. Er lijkt eerder een nieuwe generatie carpediem-hippies in de maak.
EscenicId: 744908
Liever geen gevloek, maar ook geen circus op zondag, vraagt het ...
Deelnemers aan de zogenaamde LERU-Summerschool leren in Utrecht hoe ze ...
Collega-onderzoekers betwijfelen of onderwijssocioloog Jaap Dronkers ...
In het kader van de bezuinigingen ligt, opnieuw, de basisbeurs als ...
Nederland onderscheidt zich internationaal met studenten die niet ...