
Het komt regelmatig voor dat ik opkijk en moet constateren dat het op mijn werk nog het meest lijkt op een rumoerige middelbare schoolklas. Gorillageluiden bij de koffieautomaat, propjes op de grond, stoeiende collega’s: alsof we nog steeds veertien zijn. Eigenlijk zouden we eens een antropoloog moeten uitnodigen om onze gedragspatronen in kaart te brengen. Een studie naar de concentratieboog van de kantoortuin.
De meeste collega’s proberen braaf hun werk te doen, maar er is altijd iemand die de boel in de war schopt. Een stoorzender, noemen ze dat in een lerarenvergadering.
Moeilijk is het niet. Uit onderzoek blijkt dat het soms tot drie kwartier kan duren om je concentratie na een interruptie terug te krijgen. Eigenlijk is het een wonder dat er op sommige dagen überhaupt wordt gewerkt.
Het meest prominent zijn de ADHD-types, die als een razende hun stukje typen en dan opstaan en rondlopen, op zoek naar vertier: collega’s om een grap mee te maken, collega’s om een grap over te maken, collega’s om pseudo-boksgevechten mee te voeren.
|
Wie is Roger Cohen? Journalist Roger Cohen (27) is een starter op de arbeidsmarkt. Hij en zijn vrienden tasten de arbeidsmarkt af. Minder vrije tijd, overdrijven in sollicitatiebrieven en verbazing over wanorde in bedrijven: Roger schrijft hier om de week over zijn (eerste) indrukken. |
Hun concentratieboog is niet langer dan 3,5 minuut. En daardoor noodgedwongen die van hun collega’s ook.
Dan heb je de leidinggevenden die werknemers van hun werk komen houden met goedbedoelde vragen.
En vergeet niet de klagers, de types die hun gevoelens en emoties luidkeels delen met iedereen die maar wil luisteren. Opmerkingen over het weer, of de temperatuur in het kantoor. Of ze goed hebben geslapen of niet, of ze buikpijn hebben. Dat ze hun vriendje zo missen. Van sommige collega’s weet ik meer persoonlijke details dan van mijn eigen vriendin.
Bij sommige mensen stop je gewoon met werken als ze er aan komen, in afwachting van een grap of uitbarsting. Of je moet een koptelefoon op je kop zetten, een ernstig gezicht trekken en net doen alsof je werkt.