
Vijftien maanden geleden is het alweer. Ik kende Jaap alleen van een praatje maken in het voorbijgaan. Een aardige, ietwat bedeesde kerel van achter in de veertig. ‘Laat mij mijn klusje maar klaren, ik ben namelijk geen type dat graag in de spotlights staat’.
Op die dag zat hij als een aangeslagen hond in een hoekje van de spreekkamer op mij te wachten. ‘Ben m’n baan kwijt, wat moet ik nou? Ik heb zelfs nog nooit gesolliciteerd en altijd maar van de ene in de andere baan gerold. Nu moet ik zelfs de èxterne markt op.’
Hij realiseerde zich goed dat hij een behoorlijk probleem had en wat je dan helaas maar al te vaak ziet: binnen een paar weken meldde hij slapeloosheid, een giga en onduidelijk hartritme en een veel te hoge bloeddruk.
|
Een selectie van zijn columns is gebundeld in het boek Werkse! |
Foute boel dus en dan hoop je maar dat iemand zich snel hervindt. Dat er ergens in het menselijk brein een tot dan toe onbekend luikje openzwaait waardoor er een ongelofelijke hoeveelheid energie vrijkomt, cruciaal voor een intensieve zoektocht naar een andere baan.
En dan heb ik het nog niet eens over aspecten als incasseringsvermogen, scheepsladingen geduld, het verwerken van teleurstellingen en het zeker niet aan jezelf gaan twijfelen. Met andere woorden: een mens wordt gedwongen in zo’n situatie een gedaanteverwisseling te ondergaan.
Jezelf verkopen doe je tenslotte niet iedere dag, wetende ook dat anderen plotseling en ongevraagd een mening over jou vormen en geven. Tijdens tests, gesprekken, interviews, feedback-sessies en ga zo maar door.
Jaap stond aan het begin van zo’n traject en bleek al snel een fenomeen. ‘Jeroen’, zei hij na anderhalve maand: ‘Ik ga hier sterker uitkomen. Ik wil mezelf leren kennen, die zoektocht ga ik aan en ik weet zeker dat ik na verloop van tijd een andere baan vind’.
Hij begreep vrijwel direct dat het outplacementbureau hem geen baan bood, maar hem wel zou kunnen klaarstomen voor nakende sollicitatiegevechten. Ook bij hem kwam de terugslag, de neiging om onkundige interviewers willekeurig te kielhalen en zeker ook om het bijltje erbij neer te gooien.
Maar zijn meelevende coach hield hem bovenwater en bij de les. En zo kwam het dat hij mij afgelopen week dat ene lang verwachte sms'je kon sturen. Dat sms'je dat ik hem zo vreselijk gunde. ‘De inkt van mijn handtekening is droog, ik heb een prachtige baan, we gaan de champagne ontkurken’. Wat een klasbak!
EscenicId: 759909
Columnist Jasper Klimbie is weer terug op Nederlandse bodem. Hij bracht 9 ...
Doorbreken in Hollywood is geen gemakkelijke opgave. Het vergt tijd en ...
Om erachter te komen waar je precies gelukkig van wordt op je werk, is het ...
Columnist Jasper Klimbie schrijft een eigen filmscript in Hollywood, met ...
Columnist Jasper Klimbie schrijft een filmscript, met als uiteindelijk ...