banen met inhoud

'Idealisme alleen is niet genoeg'

01/09/2009

Werken bij een ideële organisatie is populair. Maar betaalde filantropie krijg je niet in de schoot geworpen.

‘Mijn droom is om voor een non-profit organisatie te werken aan internationale ethische en politieke vraagstukken’, zegt José Knippen (26). Het afgelopen half jaar heeft ze zich suf gesolliciteerd bij goede doelen. Ze heeft gereageerd op vacatures en open sollicitatiebrieven gestuurd naar doelen die variëren van Amnesty tot kleine particuliere fondsen.

Knippen is niet de enige. Een rondgang onder de grotere ideële organisaties in Nederland, Oxfam Novib, War Child, Natuurmonumenten, KWF Kankerbestrijding, Amnesty International, het COC en Artsen zonder Grenzen, leert dat sinds de crisis heeft toegeslagen het aantal reacties op hun vacatures nog meer is toegenomen. Het varieert van enkele tientallen tot meer dan honderd brieven per functie, nog afgezien van de open sollicitaties die ze wekelijks ontvangen.

Populariteit
De goede doelen zijn niet verbaasd over hun populariteit. Wie heeft niet gedroomd over het helpen van arme kindjes in Afrika of het bouwen van een dam in Bangladesh? Het is avontuurlijk en je draagt een steentje bij aan een betere wereld. Maar betaalde filantropie is moeilijk te bereiken, ontdekte Knippen tijdens haar zes maanden brieven schrijven en netwerken.

Wat te doen

* Doe vrijwilligerswerk: het telt mee als werkervaring en laat zien dat je gemotiveerd bent

* Loop stage: je doet werkervaring op en bouwt een netwerk op dat ook van pas komt als je ergens anders aan de slag wil.

* Solliciteer alleen als je écht voldoet aan de functie-eisen. Ook goede doelen selecteren in eerste instantie op het cv.

* Vacatures vind je op oneworld.nl, vacatureblad.org, fondsen.org, Jong OS en de sites van de goede doelen zelf.

Je kunt je ook aanmelden bij het gespecialiseerde uitzend-, werving en selectiebureau Charity Works.

Hoe kom je binnen?
Nederland telt waarschijnlijk duizenden goede doelen, maar slechts een paar honderd bieden betaalde banen. Bij de VFI, de brancheorganisatie voor landelijk wervende goede doelen, zijn 119 organisaties aangesloten. Uit hun cijfers over 2007 blijkt dat de organisaties gezamenlijk bijna 10 duizend fte tellen en 252 duizend vrijwilligers (exclusief de 700 duizend collectanten). De gespecialiseerde vacaturesite Oneworld heeft 69 vacatures, variërend van receptioniste tot directeur. De banen zijn er. Maar hoe kom je binnen?

De meeste goede doelen plaatsen hun vacatures op de eigen website en bij één of meerdere van de gespecialiseerde vacaturebanken voor goede doelen: oneworld.nl, vacatureblad.org of fondsen.org. Sommige organisaties zoals de KWF Kankerbestrijding en Natuurmonumenten plaatsen ook advertenties in kranten.

Zinvol werk
Het aantal reacties is sinds het uitbreken van de recessie gestegen. Goede doelen bieden zinvol werk en relatieve baanzekerheid. Onderzoek van de Volkskrant wees in juli van dit jaar uit dat de goede doelen (nog) niet worden geraakt door de crisis. De KWF Kankerbestrijding maakte zelfs een enorme klapper op de beurs. Dat het salaris verhoudingsgewijs lager is dan in het bedrijfsleven – hoewel helemaal niet zo heel veel lager dan vaak wordt gedacht – is nu het crisis is minder belangrijk. Werkzoekenden hebben hun eisen bijgesteld. Maar goede doelen zijn kritisch. ‘Van elke honderd mensen denken er tien ‘dat werk lijkt me mooi’, zegt Anton Frima, recruiter bij Artsen zonder Grenzen. ‘Maar van die tien is er maar eentje echt geschikt.’

Hoeveel verdien je?

Mama Cash betaalt een projectleider ‘Learning and Evaluation’ (hbo+, 4 tot 5 jaar werkervaring, 36 uur per week) tussen 2.613 en 3.860 euro bruto.

Milieudefensie betaalt een senior personeelsfunctionaris (hbo+, fulltime) tussen de 2.693 en 3.707 euro bruto.

Oxfam Novib betaalt een beleidsadviseur met standplaats Burundi (wo, 3 tot 5 jaar werkervaring in het veld, vloeiend Frans en Engels, 36 uur per week) maximaal 3.902 euro bruto.

Bron: vacaturesite oneworld.nl

Werkervaring essentieel
De eerste selecties is, net als bij gewone bedrijven, het cv. Daar zijn alle organisaties het over eens. Pas daarna komt de brief met motivatie. ‘Voor ons is het hebben van de juiste werkervaring essentieel’, zegt Danny Wouters, P&O-er bij War Child. ‘Het klinkt vervelend, maar als je niet aan het profiel voldoet, lig je eruit.’

Knippen heeft een mooi cv. Ze heeft Internationale Betrekkingen en Internationale Organisaties gestudeerd in Groningen, een studie die zich richt op alle mogelijke internationale samenwerkingsverbanden: van multinationals tot de Verenigde Naties tot het Rode Kruis. Ze liep twee keer stage in Mexico, eerst bij de lokale afdeling van corruptiebestrijders Transparency International, daarna bij het VN agentschap voor de economische ontwikkeling van Latijns-Amerika en het Caribisch gebied.

Na haar scriptie vertrok ze weer naar Mexico om daar vrijwilligerswerk te doen en later anderhalf jaar te werken bij de Mexicaanse Nationale Raad ter Voorkoming van Discriminatie. Maar de corruptie en inefficiëntie eisten hun tol. Knippen besloot terug te komen naar Nederland: ‘Ik wilde niet langer de strijd van onderaf voeren.’

Vrijwilligerswerk is werkervaring
Aan de eerste vereiste die veruit de meeste Nederlandse goede doelen stellen, voldoet Knippen: ze heeft werkervaring. ‘Daar zijn wij heel lastig in’, waarschuwt Paula Chin A Lion, P&O functionaris bij Amnesty International. ‘Mensen moeten snel inzetbaar zijn. Wij hebben de mankracht niet om mensen van de grond af aan op te leiden.’

Gelukkig tellen goede doelen stage-ervaring en vrijwilligerswerk mee als werkervaring. ‘Het is lastig om goede, betaalde ervaring te krijgen’, zegt P&O-er Elvira Hautvast van Oxfam Novib. ‘En vrijwilligerswerk laat zien dat iemand gemotiveerd is.’

Bij Amnesty komt het regelmatig voor dat vrijwilligers in een betaalde functie aan de slag kunnen. ‘Maar een vrijwilliger moet dan ook minimaal twee dagen in de week beschikbaar zijn’, zegt Chin A Lion. ‘Het is niet iets dat je er even naast doet.’

Anton Frima werkt bij Artzen zonder Grenzen

Andere mensen hebben een sterkere drive om dit soort werk te gaan doen”, zegt Anton Frima (31) bescheiden. Twee keer is hij met Artsen zonder Grenzen weg geweest: acht maanden in Somalië en acht maanden in Pakistan.

‘Na drie jaar bij een logistiek consultancybureau was ik klaar met de excelsheets en droge theorie. Ik wilde iets praktisch, met mijn voeten in de klei de batterij van een auto vervangen.’

Tijdens zijn studie Civiele Techniek deed Frima vier maanden onderzoek naar dammen en wateropslag in Kenia. Dat smaakte naar meer. ‘Het was net uit met mijn vriendin. Dit was het moment om weg te gaan.’

Hij abonneerde zich op het vacatureblad van Internationale Samenwerking, maar ontdekte zijn huidige werkgever via Google. ‘Ik vond een blog van een logistiek medewerker bij Artsen zonder Grenzen. Het was precies wat ik zocht: een organisatorische duizendpoot die zorgt voor alle niet-medische zaken die bij een ziekenhuis horen.’

Frima solliciteerde. ‘Het is altijd een open sollicitatie. Als het gesprek positief verloopt kom je in een banenpool terecht en zoekt de organisatie een plek.’ Frima mocht naar Somalië.

Het werk voor Artsen zonder Grenzen is zwaar. ‘De organisatie geeft medische noodhulp, vrijwel altijd in conflictgebieden. In Somalië woonden we op een compound ter grootte van twee voetbalvelden. Eromheen liepen bewakers en wij mochten het terrein niet af, ook niet om een rondje hard te lopen of een boodschap te doen.’

Op een project werken zestig tot tachtig lokale medewerkers en zes tot acht expats. Met die laatsten ben je 24/7 heel veel samen. ‘Het is een hele hechte, gedwongen groep. Je ontbijt met elkaar, je luncht met ze, je eet ’s avonds met ze en ’s ochtends kom je ze weer bij de douche tegen.’

Maar, voegt Frima toe, iedereen zit er met een goed hart en doet zijn best om de teamgeest te bewaren.

Na thuiskomst heeft Frima een paar maanden voor een commercieel ingenieursadviesbureau gewerkt. ‘Maar ik ben geen ingenieur in hart en nieren.’ Nu is hij recruiter voor Artsen zonder Grenzen op het hoofdkantoor in Amsterdam. Dat is leuk werk, maar het avontuur trekt. De onwillige weldoener geeft toe: ‘Ik zou wel projectcoördinator willen worden. Het blijft een rommeltje in de wereld.’

Netwerk
War Child ziet stagiaires vaak terugkeren – bij henzelf of bij aanverwante organisaties. En Oxfam Novib is zeer te spreken over post-doc studenten van het Centrum voor Internationale Ontwikkelingsvraagstukken (CIDIN) van de Radboud Universiteit in Nijmegen, die een jaar lang per week vier dagen werken en één dag studeren. Waar het uiteindelijk op neer komt, is het netwerk. Wie eenmaal ‘in het circuit’ zit, vindt relatief gemakkelijk een baan.

Knippen zit niet in het netwerk. ‘Ik ben twee jaar weggeweest en dat merk je.’ Bovendien kennen de Nederlandse goede doelen de organisaties niet waar zij voor werkte in Mexico. Voor stages of vrijwilligerswerk ontbreekt het geld, want Knippen moet ook de huur betalen.

Een mbo-er voor een mbo-functie
Uit wanhoop solliciteerde Knippen zelfs op administratieve functies: ‘Als ik eenmaal binnen ben, hoop ik dan door te groeien.’ Maar daar zijn goede doelen huiverig voor, blijkt. ‘Voor een mbo-functie willen we ook een mbo-er hebben’, zegt Hautvast van Oxfam Novib. ‘Anders wek je valse verwachtingen. Het gebeurt maar zeer sporadisch dat iemand vanuit zo’n positie doorgroeit.’

Kaf van het koren
Toch is er hoop voor Knippen en andere spijtoptanten die buiten het netwerk vallen, omdat ze bijvoorbeeld in eerste instantie voor het bedrijfsleven kozen. De goede doelen benadrukken dat relevante werkervaring ook buiten de branche opgedaan kan worden. ‘Iemand moet relevante ervaring hebben’, zegt Dorien de Wit, P&O-er bij de KWF Kankerbestrijding. ‘Maar een ict-er hoeft geen non profit-achtergrond te hebben.’

Soms zoeken goede doelen zelfs specifiek naar kwaliteiten die binnen de sector zeldzaam zijn. Dan schakelen de organisaties werving en selectiebureaus zoals Yess International Consultants of Charity Works in.

Concessies
De bureaus schiften het kaf van het koren. ‘Het is belangrijk dat mensen die overstappen realistisch zijn’, zegt Tanja Vlug, partner bij Yess Consultants. ‘Je moet concessies doen in je salaris, je lease-auto, je bonus en je laptop. Dat is soms een reality shock.’

Charity Works vraagt altijd waarom een kandidaat juist voor dát goede doel kiest. Oprichtster Daniëlle van Gennip: ‘En het cv moet hartstikke goed zijn. De non-profit sector is al lang geen geitenwollensokken-branche meer.’ Sommige dingen kunnen gewoon niet: ‘Je kunt niet gek op McDonalds zijn en bij de Dierenbescherming werken. En voor een verstokte roker is het lastig om de boodschap van de Kankerbestrijding overtuigend uit te dragen.’

Droom
Na zes maanden is de droom van Knippen nog ver verwijderd. Een paar keer mocht ze op gesprek komen, maar telkens viel ze af. ‘Ik solliciteer op startersfuncties voor mensen met twee jaar werkervaring. Op diezelfde functies solliciteren ook mensen met tien jaar werkervaring. Ja, dan snap ik ook wel dat ze niet voor mij kiezen.’

Knippen koos eieren voor haar geld. Vanaf september is ze managementtrainee bij de TU Delft. ‘De universiteit is een omgeving waar ik me thuis voel. Ik kan hier heel veel leren. Maar mijn droom geef ik nog niet op. Op termijn wil ik weer uitvliegen.’

EscenicId: 749605

Geef je reactie

Je kan een reactie ingeven op een artikel via jouw LinkedIn account.
We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen.

Via onderstaande link kan je inloggen met je LinkedIn account. Aanmelden met je LinkedIn Account

lezersreacties (6)

06/09/2009

Apo

@Nienke:

De schoen wringt in de voorlaatste alinea; '...minimaal een HBO... werkervaring'

Ik barst van de werkervaring in de goot, daar is geen HBO papier voor.

Elitair geneuzel, gepreek voor eigen parochie.

Om moedeloos van te worden.

05/09/2009

frank

geloof niet in het nieuwe geloof. na katholisisme en protestantisme
idealistische hulpverlening.

05/09/2009

snifsnuf

"De maatschappij, dat ben jij" ...

Het goede doel, dat ben ik.

04/09/2009

Co Stuifbergen

"betaalde filantropie" bestaat niet: dat is gewoon een baan.
De filantropen zijn de donateurs die aan het goede doel geven.
Ze mogen verwachten dat iemand z'n/d'r werk goed doet maar niet van de lucht leven kan.

Het zou anders liggen als een informaticus of arts voor het minimumloon gaat werken.
Ik zou in dit verband willen weten hoe groot de concessies zijn. ( "Je moet concessies doen in je salaris, je lease-auto, je bonus en je laptop." )

03/09/2009

snifsnuf

Probeer eens out-of-the-box te denken.

Of je nu direct of indirect afhankelijk bent van de grote multinationals, ook bij deze bedrijven zijn er regelmatig betaalde werkplekken beschikbaar op "charity" en "local community communication" afdelingen.

02/09/2009

Nienke van der Zwan , Communicatie medewerker

Graag wil ik reageren op het artikel "Idealisme alleen is niet genoeg" van VK Banen, 1 september.

Ik heb een tip aan mensen die hun vakkennis willen inzetten voor een betere wereld. Internationale ontwikkelingsorganisatie VSO heeft zo'n 900 vacatures per jaar in Afrika en Azië. Vakdeskundigen (van 23 tot 68 jaar) worden gezocht in vrijwel alle beroepsgebieden: onderwijs, gezondheidszorg en sociaal werk, business en management, IT, techniek en natuur (van landbouw tot visserij en natuurbeheer).

Met je kennis en kunde lever je een constructieve bijdrage aan de ontwikkeling van een land en zijn bevolking. Je ontvangt een salaris dat in het betreffende land gebruikelijk
is en komt terug met een schat aan ervaring. Gevraagd wordt minimaal een HBO diploma en een aantal jaren relevante werkervaring.

De banen zijn natuurlijk niet in Nederland. Maar de opgedane kennis en ervaring in een ontwikkelingsland draagt zeker wel bij aan je verdere loopbaan, waar dan ook. Wellicht maak je zo ook meer kans om bij een goed doel in Nederland te werken.

Meer informatie, zie www.vso.nl.