
Hoe zouden we het bestaande Nederlandse ontslagrecht mogen bestempelen? Als waanzinnig ingewikkeld of passend bij onze cultuur? Om maar eens wat te noemen. Advocaten varen zonder twijfel wel bij het ondoorzichtige labyrint aan wetten, jurisprudentie en verder toegestane interpretaties. Met liefde en tegen een marktconforme vergoeding vinden zij wèl de weg in het doolhof.
Laatst nog mocht ik een dagje kennis verversen op dit ondoorgrondelijke werkterrein. Ik trof een goed gevulde zaal aan met arbeidsrechtgeleerden uit alle provinciale windstreken; vrinden die punten moesten halen om zodoende hun inschrijving in het register te continueren en die bij voorkeur nog veel meer wet- en regelgeving geïntroduceerd zien worden.
Neem een doorsnee werknemer die zijn of haar baan verliest en waarvoor een procedure moet worden opgestart om het arbeidscontract te beëindigen. Werknemer èn werkgever komen vervolgens terecht in een schemerige wereld waar subjectiviteit de toon zet en waarvoor beiden volkomen onterecht flink de buidel moeten opentrekken.
Geen keuze; de noodzakelijke juridische ondersteuning heeft zich in de loop
der tijd op een handige manier onmisbaar gemaakt. Het bepalen van
verwijtbaarheid, onmisbaarheid, kennelijke onredelijkheid en last but not
least de correctiefactor van de kantonrechter; allemaal onderwerpen ‘ter
interpretatie’ en dus ook ‘ter discussie’.
|
Een selectie van zijn columns is gebundeld in het boek Werkse! |
Het in strak pak gestoken gilde zal de potentiële opdrachtgever graag bevestigen dat er slechts succes mogelijk is als er een beroep wordt gedaan op hun, helaas erg kostbare, inzet.
Vreemd.
Tijdens de broodjeslunch zat ik toevallig naast een mondige arbeidsrechtjurist, ergens in de ‘mid fiftees’ en in dienst van een kantoor met vanzelfsprekend driedubbele naamsaanduiding. Hij had een ander soort lunchconversatie verwacht, bevestigde hij achteraf.
Ik deelde mijn mening in oprechtheid: wat nou als we gewoon opnieuw beginnen en de bestaande wetgeving en jurisprudentie vervangen door iets nieuws. Slim geformuleerde wetteksten, met alleen ruimte voor interpretatie daar waar het ècht nodig is: in geval van ziekte of anderszins aanwijsbare narigheid. En vooraf duidelijkheid over de consequenties. That’s all.
Zoiets was ondenkbaar, ik had geen idee waarover ik sprak. Wat dat allemaal wel niet zou veroorzaken. Die ontwikkeling zou misschien wel 10 jaar in beslag nemen. Hij gaf op een zeker moment overigens wel eerlijk toe dat het allemaal toch wel heel ingewikkeld werd, nu zelfs kantonrechters het onderling oneens waren over formules en methodieken.
Een objectief en meetbaar ontslagrecht met voldoende werknemersbescherming,
daar zijn we echt aan toe. Zonder enige twijfel zal de introductie daarvan
als kennelijk onredelijk worden aangemerkt.
EscenicId: 759554
Columnist Jasper Klimbie is weer terug op Nederlandse bodem. Hij bracht 9 ...
Doorbreken in Hollywood is geen gemakkelijke opgave. Het vergt tijd en ...
Om erachter te komen waar je precies gelukkig van wordt op je werk, is het ...
Columnist Jasper Klimbie schrijft een eigen filmscript in Hollywood, met ...
Columnist Jasper Klimbie schrijft een filmscript, met als uiteindelijk ...