banen met inhoud

De perfecte baan kun je ook zelf creëren

26/11/2009

Heb je de perfecte baan in je hoofd, maar bestaat-ie niet? Bedenk ‘m zelf! Crisis en recessie nopen tot creativiteit, horen we al tijden, dus grijp je kans. In plaats van jezelf zo aan te passen zodat je in het hokje van een baan of werkgever past, doen steeds meer mensen het andersom. Ze bedenken wat ze belangrijk vinden en passen dat om zichzelf heen. Bestaat die perfecte baan niet bij een werkgever? Dan word je gewoon eigen baas!

Laatst gelezen: ‘je hebt één zekerheid, en dat is niet je baan, maar wat je kunt.’ Klopt, zegt Steven Kop, adviseur bij Productivity Partners – ‘pioniers op het gebied van het nieuwe werken’. Kop beheert een community waar ‘nieuwe werkenden’ elkaar ontmoeten. Mensen worden zich steeds meer bewust van hun eigen kwaliteit, zegt hij.

Ook Steve Sichtman herkent dit. Hij is de man achter Blue Carpet, een community voor zelfstandigen, en schreef het boek De Blue Chip Manager over de nieuwe werknemer. Die, volgens hem, het zat is om zijn lot in handen te leggen van een werkgever. De vastheid van een vast contract is een schijnzekerheid, zegt hij. Steeds meer mensen zien in dat je misschien wel meer zekerheid hebt als je zelf de touwtjes in handen neemt.

Sichtman: ‘Mensen willen niet meer afhankelijk zijn van een werkgever, maar zelf invloed hebben op beslissingen die hun toekomst aangaan.’ Werkgevers zijn lang niet meer loyaal – bij de eerstvolgende bezuinigingsronde kun je eruit liggen.

Traditionele waarden zijn dramatisch aan het veranderen, zegt hij. Ooit bepaalde je baan nog wie je was. Maar, zegt hij, de huidige werknemer vindt heel andere dingen belangrijk dan die dikke auto of dat hippe mobieltje. Geluk bijvoorbeeld. Een gezonde balans tussen werk en privé. De tijd van de CHIP is aangebroken. Pardon? De self-Conscious Happy Independent Professional. Sichtman bedacht deze term voor de huidige generatie werknemers die, volgens hem, de wereld veel holistischer benaderen. ‘Mensen willen gelukkig zijn op het werk, maar ook thuis. En ze willen iets bijdragen.’

Tekst gaat door onder het kader

Rutger Middendorp (32), gemengd bedrijf

‘Op mijn visitekaartje staat: instelling, identiteit en imago. Lewis Blackwell van Getty Images zei eens tegen me: ‘You have one of those coveted (zeer gewild, red.) portfolio jobs.’ Ik creëer mijn eigen baan, maar vraag me tegelijkertijd ook af wat ik nou eigenlijk doe. Het is moeilijk om van die hokjes af te komen.

Associatief
Laatst was ik uitgenodigd om mee te denken over de algemene presentatie van een overheidsinstelling. Hun bedrijfspresentatie was zo’n traditionele met bulletpoints. Ik denk dat je beter je toehoorders een beetje kunt overdonderen, aanzetten tot associatief denken. De spreker is daar ook mee geholpen. Die is dan echt nodig, in plaats van dat hij gewoon alle punten opleest. Zo wordt hij gedwongen een leuke presentatie te geven. Nou ja, over dat soort dingen denk ik dus na.

Maar ik schrijf ook voor design en techmagazine Bright. En ik denk mee met opdrachtgevers over het bereiken van mogelijke sollicitanten: wie wil je bereiken en hoe wil je dat voor elkaar krijgen?

Variatie
Ik doe geen project alleen, heb een gevarieerd clubje mensen met wie ik samenwerk. In wisselende samenstellingen, omdat je elke keer weer andere expertise nodig hebt. Zo kun je steeds weer bekijken welk werk bij welke persoon past. Met vier vrienden heb ik ook een bedrijfje waarmee we oplossingen voor bedrijfsproblemen bedenken. Dat doen we gewoon voor de leuk. Een soort parallel universum.

Voorheen werkte ik in de reclame, in loondienst dus. Ik werd vaak voor projecten gevraagd, maar daar moest ik steeds nee op zeggen. Toen ik werd gevraagd om les te geven aan de Academie voor Popcultuur, heb ik het zo onderhandeld dat ik beide dingen kan combineren. Ik geef nu twee dagen in de week les en doe twee dagen projecten. De vijfde dag is mijn papadag.’

Loopbaanvragen
Met veranderende prioriteiten is ook de volgorde waarin loopbaanvragen worden beantwoord veranderd, zegt Steven Kop. ‘Vroeger bedacht je eerst dat je bij een grote organisatie wilde werken. Daarna ging je pas nadenken over wat je daar dan eigenlijk wilde gaan doen. Nu vragen mensen zich eerst af wát ze nou eigenlijk willen. Daarna gaan ze bekijken in welke vorm ze dat gaan gieten. Past die wens bij een bepaalde werkgever? Of toch maar als zzp’er aan de slag?’

En natuurlijk zijn er mensen die ‘dan maar’ voor zichzelf beginnen omdat ze, al dan niet vanwege de crisis, hun baan zijn kwijtgeraakt. Maar het is te simpel gedacht dat alles door de crisis komt. Eerdere crises leidden niet tot meer zzp’ers. En ook al voor de crisis uitbrak, begonnen steeds meer mensen voor zichzelf’, weet Sichtman. Maar: ‘Veel mensen die ik nu spreek, zien de recessie als een kans. Ze zeggen: we proberen het gewoon een jaar. Dat is vooral de groep tussen de dertig en de veertig, die traditioneel erg geënt is op een carrière. Mensen hebben veel meer zelfvertrouwen gekregen. Ze weten wat ze kunnen en ze weten wat ze moeten doen om voor zichzelf te zorgen.’

Dat beaamt Steven Kop. ‘Vroeger was je slager in een dorp en verkocht je daar je waren, maar met de opkomst van internet en de informatiemaatschappij is de hele wereld je concurrent geworden. Het is dus belangrijker dan ooit om je eigen kracht op te zoeken. Je moet unieker zijn, onderscheidender.’

Die technologie maakt het noodzakelijker om jezelf te onderscheiden, maar ook gemakkelijker. Kijk naar het succes van netwerksites als LinkedIn, waar de ene na de andere subgroep wordt opgericht. Elke beroepsgroep heeft zo’n beetje zijn eigen forum, elke dag kun je wel ergens borrelen of koffiedrinken met gelijkgestemden of mogelijke klanten. Vind je administratie een ramp? Besteed het uit! Dat is geen probleem, want ergens in dat eigen netwerk zit een briljante accountant.

Steven Kop begon in april een community voor nieuwe werkenden op vernieuwinginwerk.nl. De ruim zestig leden van zijn community ontmoeten elkaar om te netwerken en kennis uit te wisselen. Niet iedereen hoeft tenslotte zelf het wiel uit te vinden. Maandelijks zijn er bijeenkomsten, met thema’s als ‘procesmanagement’ of ‘de werkomgeving van de toekomst’. Onder de leden onder meer professional organisers, consultants en human resource managers. Opvallend veel zelfstandigen. ‘Superinteressant en heel inspirerend’, zegt Kop trots. ‘Bij die mensen zit zo veel expertise. Als je mij een vraag stelt, maakt niet uit waarover – morgen weet ik het antwoord.’

Ook Steve Sichtmans Blue Carpet is een levendige gemeenschap. Bijna duizend leden heeft hij maar liefst, die daar per jaar duizend euro voor neertellen. Ze zijn dan ook eigenaar, want Blue Carpet is een coöperatie. De leden kunnen aanspraak maken op verschillende diensten voor zelfstandigen: verzekeringen, cursussen, kinderopvang. Een van de partners is bijvoorbeeld regeltante.nl, die allerlei diensten aanbiedt om het leven minder ingewikkeld te maken.

Tekst gaat door onder het kader

Wouter Jong (37), crisismanager voor burgemeesters

‘Na de universiteit moest ik zo nodig de reclame in. Maar eenmaal in dat wereldje merkte ik dat ik er te nuchter voor was. Ik stapte over naar communicatie. Via een project maakte ik kennis met het Brandweerinstituut en de wereld van de rampenbestrijding en crisisbeheersing. Na de overstap naar het Brandweerinstituut volgde het Crisis Onderzoeks Team, het COT.

Jan Mans, de burgemeester van Enschede ten tijde van de vuurwerkramp, richtte de stichting Bestuurlijk Netwerk Crisisbeheersing op. Immers: als rampburgemeester heb je zo veel waardevolle ervaring – het is goed om die kennis uit te wisselen en ervan te leren. Ik zat vanuit het COT in de projectgroep en interviewde burgemeesters, hoorde uit de eerste hand hoe zij hun crisis hadden beleefd.

Nadat we twee interviewbundels met crisiservaringen hadden uitgebracht, trokken we met het Nederlands Genootschap van Burgemeesters het land in. Steeds meer burgemeesters gaven aan dat ze het fijn zouden vinden om iemand te kunnen bellen in geval van een ramp, voor advies op basis van crisiservaringen van collega’s. Bij grote ontploffingen, maar ook bij geruchtmakende moordzaken of zinloos geweld.

Ik zag het wel zitten om zoiets op te zetten. Binnenlandse Zaken gaf het Genootschap subsidie om de baan mogelijk te maken. Ik doe dit nu sinds 2007 en het bevalt me uitstekend.

Als je als burgemeester voor het eerst met een crisis te maken hebt, is alles nieuw. De dag na het gezinsdrama staat de pers op het schoolplein. Ga je daar als burgemeester staan, of niet? Dat moet je per keer bekijken. Maar je moet wel weten dat het zo gaat. Ik help hen de afwegingen te maken op basis van de ervaringen van hun collega’s. Soms breng ik ook burgemeesters met elkaar in contact. Of wijs ik hen op de behoeften van slachtoffers en nabestaanden.’

Geloof
Sichtman werd zelf een CHIP omdat hij per se door wilde met Blue Carpet, ook toen zijn toenmalige werkgever – hij was partner bij Boer & Croon – de handen ervan af trok. Waarom? Simpel. Hij geloofde erin.

Maar alleen maar leuk is het natuurlijk niet. Het blijft tenslotte werk. We zouden het bijna vergeten, maar de P in CHIP is er ook nog, en de nieuwe werknemer is zeker een professional die zijn opdrachten heel goed en professioneel aanpakt. Hij ziet een opdracht als iets om van te leren, iets dat goed is voor zijn eigen ontwikkeling. Waar hij rijker van wordt – niet alleen financieel, maar ook qua ervaring. Niet zo zeer om hoger op de carrièreladder te komen. Veel studenten die Sichtman spreekt, beginnen al tijdens hun opleiding met een eigen bedrijf. ‘Dat is tegenwoordig heel normaal. De nieuwe generatie staat echt heel anders in het werkende leven.’

Een baan op maat heeft de toekomst. Sichtman: ‘Ik spreek heel veel mensen die in de tredmolen zaten en steeds hogerop kwamen. En wat bleek? Die kwamen steeds minder toe aan het werk dat ze leuk vonden – de reden waarom ze überhaupt ooit voor die loopbaan hadden gekozen. Vergaderen, overleggen, dat soort dingen. Dan bestaat je baan dus voor 80 procent uit dingen die je helemaal niet wil doen!’

Heleen de Vries (39), ‘dokter in gastvrijheid’

‘Ik werkte al jaren in de hotelbranche als opera-tions manager, toen het hotel waar ik werkte werd overgenomen door een keten. Na die overname voelde ik me er niet echt meer thuis. Ik wilde iets anders, maar wat? Mijn hotel was het leukste in heel Noord-Nederland, dus hierna kon het alleen maar minder leuk worden.

Gastvrijheidsdeskundige
Ik ging denken: waar schort het aan in de horeca? Simpel: dat je niet netjes wordt behandeld, niet aardig wordt geholpen, of dat het vies is. Toen dacht ik: ik word gastvrijheidsdeskundige. Ik startte mijn eigen bedrijf All about hospitality en geef nu trainingen op de werkvloer. In de horeca, maar ook in andere branches.

Met kleine dingen kun je vaak heel veel bereiken. Als je in een restaurant eet, dan kan het eten nog zo lekker zijn – als je onbeschoft wordt behandeld, ga je er niet meer terug. Het stomme is: iedereen is het er wel mee eens dat het belangrijk is, maar niemand heeft er geld voor over. Dat heeft natuurlijk met reflectie te maken. Je moet heel erg stilstaan bij jezelf en dat is confronterend.

De afgelopen maanden was ik interim zakelijk coördinator bij het Paleis, een culturele woon- en werkplaats in Groningen. Daar heb ik het hotelgedeelte en zes zalen opgezet en ik heb iemand opgeleid tot front office manager. Die klus houdt per 1 januari op. Het is heel leuk, maar doordat het me zo opslokte, ben ik er nauwelijks aan toegekomen uit te kijken naar volgende klussen.

Kookboek
Maar er komt wel weer wat. En anders ga ik mijn kookboek schrijven. Koken is mijn passie, en ik verzin al heel lang recepten die ik wil bundelen. Daar denk ik al jaren over, maar het is er nog steeds niet van gekomen.’

EscenicId: 754341

Geef je reactie

Je kan een reactie ingeven op een artikel via jouw LinkedIn account.
We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen.

Via onderstaande link kan je inloggen met je LinkedIn account. Aanmelden met je LinkedIn Account

lezersreacties (2)

29/06/2010

Ernst Plekenpol , Beheerder Telecom

Intermediair / consultant voor klanten voor hen om één aanspreekpunt te vormen bij diverse aangelegenheden, zoals bouw- / telecom- / financiële aangelegenheden, waarbij men heel vaak van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Waar iets fout gaat, wordt er altijd naar de andere partij(en) gewezen en de klant is altijd de dupe.....Zeker in deze tijden van allerlei nieuwe aanbieders die zo goedkoop mogelijk moeten / willen werken, maar waarbij het fenomeen klantgerichtheid uit het oog wordt verloren (bewust of onbewust)! Dit geeft altijd een heel vervelend gevoel bij de klant.
Zeker gezien de vergrijzing, waarbij heel veel ouderen het zelf niet meer kunnen regelen en verstrikt raken in allerlei beloftes van bedrijven om zaken te regelen, maar wat vaak niet goed of naar voldoening van de klant wordt uitgevoerd !

28/11/2009

Bianca , Trainer hospitality branche

Intuïtie minister