
Als ik ‘t kantoor binnen wandel, lijkt de portier met zijn prikkende oogopslag te willen zeggen: ‘Je mag mijn verdedigingslinie passeren, ga maar naar binnen maar houd je aan de regels, want je wordt in de gaten gehouden. Één vreemde beweging, één ongeoorloofde actie en je kunt je biezen pakken’.
Eerst mijn toegangspas door de gleuf en afwachten of de draaideuren in beweging komen. De entree-toestemming stemt mij vrolijk, vooral omdat ik een tweetal verplichte veiligheidstrainingen nog niet heb geregistreerd en die onvolkomenheid zou mijn toegang wel eens in gevaar kunnen brengen. Even regelen dus vandaag.
Bedrijfsbeveiliging gaat wel heel ver.
Dagelijks doet security haar rondje. Ook daar herken ik weer een soort van intimiderende blik. Controle dus.
Heb je een ‘clean desk’ als je kort afwezig bent om een plas te doen? Is de laptop volgens protocol vastgeketend? Geen openstaande tassen met sleutels en hebbedingetjes naast de bureaustoel? Want stel je voor dat de zo gevreesde boeven komen.
Ieder zichzelf respecterend bedrijf kan al lang niet meer zonder strenge
beveiligingsmaatregelen. Waarom? Omdat er volgens zeggen mysterieuze
schavuiten en schurken op de loer liggen die het hebben gemunt op
bedrijfsgeheimen en eigendommen. Alsof er sprake is van de grootste geheimen
uit de moderne geschiedenis.
|
Een selectie van zijn columns is gebundeld in het boek Werkse! |
Men zegt dat het onzichtbare rapaille alles wil weten over de manier waarop hier zaken wordt gedaan. Om maar een voorbeeld te geven. Daarom is het dus dat de zich van geen kwaad bewust zijnde werknemers systematisch en consequent gefouilleerd, bespioneerd en geïnformeerd worden, over op welke wijze onheil door hen is te voorkomen.
Onoplettendheid en iets van achteloosheid kan mij worden verweten, maar ik ben echt nog nooit iets tegengekomen in de gang of de wachtkamer dat leek op een onbekende schobbejak met intens slechte bedoelingen.
Noch heb ik een beveiligingsbeambte moeten waarschuwen omdat ik een ongewenst persoon vermoedde in de buizen van de airco. Mijn laptopscherm is volgens mij nog nooit gefotografeerd door een onverlaat vanachter één van de plafondplaten. Flits! Nooit bemerkt. Maar, je kunt niet voorzichtig genoeg zijn.
De angst voor diefstal en narigheid is ongelofelijk groot. Dat is een onmiskenbare realiteit. Kijk, dat we de tassen van de werknemers controleren tijdens het naar huis gaan, daar kan ik me wel in vinden. Het zijn tenslotte niet jouw spullen, maar laat mij een voorzichtige lans breken voor wat minder camera’s. Dat voelt een stuk veiliger.
De foto bij deze tekst is gemaakt door Jaymis
EscenicId: 758756
Columnist Jasper Klimbie is weer terug op Nederlandse bodem. Hij bracht 9 ...
Doorbreken in Hollywood is geen gemakkelijke opgave. Het vergt tijd en ...
Om erachter te komen waar je precies gelukkig van wordt op je werk, is het ...
Columnist Jasper Klimbie schrijft een eigen filmscript in Hollywood, met ...
Columnist Jasper Klimbie schrijft een filmscript, met als uiteindelijk ...