Annemarie Jorritsma: 'Ik zou gek worden achter de geraniums'

De eerste keer dat Annemarie Jorritsma solliciteerde was voor haar huidige functie van burgemeester. Daarvoor had ze het al tot minister en vice-premier geschopt. Met dank aan haar man. ‘Ik kon lekker mijn gang gaan.’

Dacht u als kind al: ‘Ja, ik wil vice-premier van Nederland worden!’?

‘Nee, helemaal niet. Toen ik heel klein was, wilde ik nog wel hoge cijfers halen maar in mijn puberteit is die ambitie volledig weggezakt. Ik ben naar de MMS gegaan, de middelbare meisjesschool, omdat ik dacht dat ik dan niet zo hard hoefde te werken. Vond ik lekker makkelijk, ik had echt een pretpakket.’

En wat wilde u daar dan mee gaan doen?

‘Geen idee. Vermoedelijk had ik in mijn achterhoofd, dat ik een keer moeder zou worden. Maar mijn vader riep altijd: ‘Je moet een diploma halen, je moet een baan kunnen hebben, want stel dat de ruiter op het witte paard niet langskomt’, en daarom heb ik keurig de middelbare school afgemaakt. Vervolgens besloot ik een vervolgopleiding te doen waarvoor ik niet lang naar school hoefde en waarmee ik snel geld kon verdienen. Dat was dus de School voor Toeristische Vorming, want daarmee kon je na een jaar al aan de slag.’

U heeft heel praktisch gekozen.

‘Ja en het pakte goed uit, ik had vrijwel meteen daarna een baan bij een relatief klein reisbureau. Met een dijk van een salaris vond ik toen, 600 gulden bruto.’

Was u niet te slim voor dat werk?

‘Nee hoor, want ik kreeg veel verantwoordelijkheid. Ik heb nog steeds een hoop aan de ervaring die ik toen opdeed. Ik beheers mijn talen en als wij nu op vakantie zijn en er is een probleem word ik geacht dat even op te lossen. Bovendien ken ik de topografie van Nederland en heel Europa uit mijn hoofd.’

Wanneer kreeg u politieke aspiraties?

‘Nadat ik mijn eerste kind had gekregen zijn mijn echtgenoot en ik naar Bolsward verhuisd en al gauw kregen we daar onze tweede dochter. Toen ben ik MO Frans gaan doen. Uit verveling eigenlijk want een fulltime baan was in die tijd zeker in het noorden van het land not done. Uiteindelijk heb ik die opleiding nooit afgemaakt. Ik was inmiddels lid van de VVD en al vrij snel kwamen ze me vragen of ik niet in de gemeenteraad wilde.’

Zomaar?

‘Nou ja, zomaar... Het kwam doordat ik bij de eerste de beste vergadering meteen mijn mond opendeed. Ik viel op want ik was de enige vrouw. De andere dames kwamen alleen maar voor de nazit. Toen ik verscheen leek het ze wel handig, een leuke jonge meid in de gemeenteraad. Het was in die tijd behoorlijk populair aan het worden een vrouw op de lijst te zetten, dus dat kwam goed uit.’

U was niet gevraagd als u een meneer was geweest?

‘Dan had ik een baan gehad en ik weet niet of ik bereid was geweest al dat raadswerk erbij te doen.’

Wat wist u eigenlijk van politiek?

‘Weinig, maar ik ben er meteen helemaal ingedoken. Ik ben bij de VVD alle cursussen gaan volgen die zij gaven voor beginnende raadsleden, van spreken in het openbaar tot liberale filosofie en ga zo maar door. Ik vond het meteen enig.’

Wat vond u er leuk aan?

‘Het was de tijd van de echte polarisatie, van de enorm grote verschillen tussen rechts en links, dus er viel veel te discussiëren. Ik vond het mooi al die mannen ruzie te zien maken. Zelf was ik in het begin nog erg van het harmoniemodel trouwens, van het zoeken naar een oplossing.’

Wanneer is dat veranderd?

‘Dat consensusgedoe van mij kwam voort uit eigen onzekerheid. Ik was eerst redelijk bedeesd en bescheiden, maar naarmate ik het werk langer deed, kreeg ik meer zelfvertrouwen en werd ik brutaler.’

Verlangt u met de verkiezingen in aantocht echt helemaal niet meer terug naar Den Haag?

‘Nee. Ik ben nog best vaak in Den Haag bij het een of ander, maar er is nog geen moment geweest waarop ik heimwee had naar de goede oude tijd. Ik vond minister zijn fantastisch, maar er kleeft ook een heel groot nadeel aan: je hebt nergens anders tijd voor. Tegenwoordig bridge ik nog wel eens, daar kwam ik toen echt niet aan toe.’

Wat voor een ambities heeft u nog?

‘Mijn burgemeesterschap loopt tot 2009-2010, en ik ben nu aan het nadenken over wat ik daarna wil. Ik heb het naar mijn zin, maar er zitten een paar nadelen aan het burgemeesterschap. Je trekt immers niet echt zelf aan de touwtjes. Je bent weliswaar voorzitter, maar niet de politieke spil, en dat is lastig, want ik ben natuurlijk iets anders gewend. Misschien ga ik hierna nog iets doen op het raakvlak tussen politiek en bedrijfsleven. Dat kan best interessant zijn.’

Moet u niet toch eens achter de geraniums?

‘Ik moet er niet aan denken. Het ligt me niet. Ik zou gek worden.’

In het weekblad Volkskrant Banen staan elke week interviews met prominente werknemers of werkgevers. Dit is een verkorte versie van het uitgebreide vraaggesprek van deze week.

EscenicId: 514047

Geef je reactie

Je kan een reactie ingeven op een artikel via jouw LinkedIn account.
We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen.

Via onderstaande link kan je inloggen met je LinkedIn account. Aanmelden met je LinkedIn Account

Toelichting lezersreacties

Lezersreacties worden geplaatst op de website van VKbanen. Door het insturen van een reactie verleen je impliciet toestemming aan VKbanen je reactie onder vermelding van je naam en functietitel te publiceren op de website. Je reactie zal, indien nodig, worden geredigeerd en ingekort.

De redactie behoudt zich het recht voor om reacties te verwijderen als zij:

• Afwijken van het onderwerp, de stelling of de vraag.
• Beledigend of discriminerend zijn
• Commerciële doeleinden dienen

We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen. Die worden bij de bijdrage geplaatst op de website. Je e-mailadres vermelden we niet. Deze zal door de redactie alleen worden gebruikt om je een vraag te kunnen stellen, bijvoorbeeld bij een oproep om informatie, foto’s, of bij onduidelijkheden in de tekst.

De redactie van VKbanen