banen met inhoud

2011: het nieuwe doorwerken

03/01/2011

Columnist Jeroen Riemeijer blikt vooruit: we worden afgerekend op output in plaats van aanwezigheid en de écht oudere werknemers maken plaats voor een nieuwe generatie.

We laten het jaar van het ‘nieuwe werken’ achter ons, in de hoop dat het concept niet in de vergetelheid zal geraken. Ben daar zelf niet zo vreselijk bang voor; in feite is er zelfs geen weg meer terug en dat voelt vreselijk goed. We zitten alleen nog even met de structuur in ons maag. De vorm en inhoud van de arbeidsovereenkomst, die nog steeds geheel en al op aanwezigheid is gebaseerd. Ik blijf het vreemd vinden, dat we ook nu nog een handtekening zetten onder een afsprakenbriefje waarin benadrukt wordt dat er 40 uur per week dient te worden voortgeploeterd. Output, daar gaat het om. Voer voor overdenking, hoewel het licht aan het einde van de tunnel gloort.

Jongere werknemer

Hopelijk wordt 2011 het jaar van het ‘nieuwe doorwerken’. Flexibilisering 2.0. De volgende fase, waarin de ècht oudere werknemer een stapje opzij zet, om de jonge leergierige hond, die zo hard op de deur staat te kloppen en carrière wil maken te laten passeren. Zoiets als: ga je gang, vlieg uit en bewijs jezelf maar. En wandelt het in extase verkerende jongmens onbedoeld van het vooraf nauwkeurig uitgestippelde carrièrepad af, dan is er een vangnet: de al iets op leeftijd zijnde, ervaren collega is beschikbaar, die op zijn beurt niet genoodzaakt is als bedelende straatmuzikant door het leven te gaan. Voor hem gloort namelijk een voorname rol aan de zijlijn, een lagere beloning en verdergaande inschikkelijkheid als het gaat over werkuren en -belasting.

Jeroen Riemeijer is HR-consultant bij een multinational.

Hij schrijft wekelijks een column voor VKbanen.nl.

Een selectie van zijn columns is gebundeld in het boek Werkse!

Zo zou het moeten zijn: het denkbeeld om zich zodoende actief en zeker ook betrokken te kunnen voortbewegen richting de 60 plus leeftijd. Bij voorkeur op basis van een ander soort dienstverband, weg van het bestaande stijve afsprakenstelsel. Ook de oudere blijft zodoende afgerekend worden op output en geleverde bijdrage en niet op verzuchtende en soms zelfs zinloze aanwezigheid.

45 is oud!

In datzelfde kader lees ik net een artikel over de toekomst van de ZZP-er en ik schrik me wezenloos. Ik schrik van de inhoud van een hele kleine tussenzin. Een paar woorden waar je doorgaans overheen leest. Woorden die het langer doorwerken in een geheel ander daglicht zetten.
‘ZZP’ers zijn relatief oud, de gemiddelde leeftijd was in 2009 bijna 45’.
Oftewel, je bent tegenwoordig al een ouwe bok als je nog geen 45 jaar oud bent. En dat in een wereld waarin we om allerlei redenen moeten doorwerken tot achter in de zestig. Een verontrustende betiteling, die maar tot één conclusie kan leiden: je spoort niet helemaal als je zo’n uitspraak doet.

Ben bang dat het nieuwe doorwerken toch nog wat verdere aandacht en uitwerking verdient.

Geef je reactie

Je kan een reactie ingeven op een artikel via jouw LinkedIn account.
We vragen je bij een reactie je voornaam, achternaam en functietitel - die tevens automatisch ingeladen zijn vanuit jouw LinkedIn profiel - in te vullen.

Via onderstaande link kan je inloggen met je LinkedIn account. Aanmelden met je LinkedIn Account

lezersreacties (6)

07/01/2011 08:56

, Projectleider en P&O adviseur bij LOC

Het blijft m.i. meer idealisme dan realisme maar het zou zo mooi zijn! Laat ouderen echt een stapje terug doen, ook in functie én salaris, demotie heet dat. Maar wie doet dat, durft dat en laat zijn welvaart ietsjes varen voor meer welzijn (van anderen). Ik heb ze nog niet veel ontmoet en dat terwijl ik toch echt tot die groep oudjes behoor.
Wat is oud en wie durft demotie aan?

06/01/2011 18:03

, lid van de maatschap at loopbaanzaken amsterdam

helemaal met je eens jeroen! het nieuwe doorwerken gaat nog niet van een leien dakje. het gemak waarmee medewerkers met een bouwjaar voor 1966 als ouwe lullen en taarten aan de kant gezet worden, geeft veel aanknopingspunten voor een nationale brainwash bij beslissers om hun denken over de lange termijn te kantelen. hun visie is nu veelal gebaseerd op vooroordelen. slechte ervaringen met hun eigen vaders en moeders misschien? wanneer worden we wakker en gaan we de dijken dichen?

06/01/2011 13:11

, Algemeen Medewerker at Brouwerij de Praal

Tsja, het blijft allemaal gekakel, ik moet de eerste HR functionaris of politicus nog tegenkomen die me kan vertellen welk groot bedrijf de laatste jaren mensen heeft aangenomen in plaats van afgestoten, of gereorganiseerd heeft, en werkkrachten boven de 50 een eerlijke kans geeft, want aanname's vieren bij de dames en heren HR hoogtij.

hans hoevenberg (55)

06/01/2011 12:34

, SjerpsCoaching

Ik ben het helemaal met Bart en Rudolf eens. Daarom ben ik bezig een plan van aanpak te maken om de genoemde problematiek aan te pakken. Er is genoeg onderzoek gedaan, de feiten zijn bekend alleen het ontbreekt helaas aan bereidheid en daadkracht. Kennelijk is de pijn bij de politiek, vakbonden en werkgevers nog niet groot genoeg, dan verandert er niets. Hier zijn tal van voorbeelden van bekend. Helaas gaat men dan vaak ook niet verder dan het verrichten van nieuw onderzoek en maken van beleid. Het zijn volstrekt mechanische acties die zichzelf in stand houden. Daarom is het zo moeilijk de bureaucratie aan te pakken. Hier is m.i. 'Helderheid van Geest' voor nodig. Een nog bruikbaar begrip? Het jaar is nog jong en biedt veel nieuwe kansen!!

05/01/2011 17:24

, --

Wat is oud?? 45, 50, 60.....het zijn maar getallen. Het gaat om de vitaliteit die je uitstraalt en hebt. Ik ken jongeren die een uistraling en vitaliteit hebben van 'lik me vessie' waarvan ik zeg: Geef mij die 'oude knakker' maar, daar heb je de komende jaren meer aan op de werkvloer. Dus aan alle werkgevers deze boodschap, LEEFTIJD IS MAAR EEN GETAL.

03/01/2011 16:25

Rudolf Jan Heijink , Bruggenbouwer tussen commercie, ICT en operations

Beste Jeroen,

Ik begrijp niet dat je als HR-consultant schrikt van de werkgeversbeleving bij mensen die ouder zijn dan 45 jaar. Zelf ben ik 56 en heb ik geen werk. Mijn generieke kans om weer een baan te vinden is ongeveer 10%. Dat is al oud nieuws. Ik schrik daar ook niet meer van. War ik van schrik is dat politiek, vakbonden en werkgevers dit als een gegeven accepteren en helemaal niets doen, behalve roepen dat we langer moeten doorwerken, dat de royale ontslagvergoedingen wel wat minder mogen en dat bijstandtrekkers wel gratis mogen sneeuwruimen.